Voice-note to Self
. . . .. . . . . . . .. .. . … . . … . . . . . .. . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . .
geïnspireerd door de voorstelling ‘Het Komische Duo speelt: De Les’, (29 oktober 2020, Frascati Amsterdam)
& als echo van het ITS- openingsstatement van Bregt van Deursen en Ilse Geilen (27 augustus 2020, Het Huis Utrecht)
.. . . . . . . . . . … .. . . . . . .. . . . .. … . . . . . . . . . . . .. . . . . . . .. . . .. . . .

Vergeet je tekst.
Kom, vergeet je tekst.
Later zul je zien waarom.

Begin bij tekst,
van jou of van een ander,
genaamd: ‘je tekst’.
De jouwe, de gekende, de gekauwde.
Een tekst, een draaiboek, een weg om te bewandelen.
Je tekst, verwacht, getimed, gegeven, elk jaar, een onbetwist prospect.
Ieder zijn tijd. Ieder zijn tekst.

Begin. Blackout.
Eindig.
Een pauze.
Tol.
Slik.
Open je ogen.

Begin.

Struikel. Over je script. Tuimel. Fluister
tot aan de achterste rij. Lispel.
Luister. Hoor een echo uit het niets.
Leer er opnieuw door te luisteren, uit telkens nogmaals een nieuw niets.
Besluit op dat moment: ik vergeet mijn tekst.


Begin opnieuw.
Kijk in het licht. Hou van de zon.
Sluit je ogen. Drijf weg.
Zucht.
Ga af. Kom op.


Begin waar je begint.
Spreek uit wat op je tong ligt.
Hang aan je eigen lippen. Zwijg in multicolor.
Denk aan alles. Vergeet je tekst.
Lach om niets. Lach niets weg.
Sta net uit het licht. Voel je voeten warm in halogeen.
Verschijn. Halveer. Zing uit de toon. Vermeerder.
Doek niets op. Doe wat moet.
Draai op de verkeerde voet. Vergeet welke voet in je tekst stond.
Ga af.


Begin.
Val op.
Val hard. Val niet op je mond.
Veer terug tot weer rechtop,
vlieg hoog en deel met anderen je veren of het veren of de lucht.
Leen nu met opzet een tekst met een ander. Een mooie, een spannende.
Kaats terug. Zet om in louter leestekens.


?!?!?!???!!!!!?!?!?!?!?!???!?!!!!!? ? ? ? ? ? ? ? ? ?


Vergeet dan door de tekens heen ook die geleende tekst.
Vang aan.
Zeg alles en daarmee niets. Zeg niets.
Vergeet wat je vergat.


Val terug.
Val door
de mand.
Zoek op
waar het gezegde vandaan komt

-door de mand vallen komt uit de tijd (een tijd)
dat meisjes een grote mand met zwakke bodem uit hun
raam lieten zakken als ze de avances van hun vrijer niet
konden waarderen ————————————————-
de vrijer ging dan in de mand staan (!), vol hoop te
worden opgehesen, maar viel door de zwakke bodem,
door de mand, en kwam nooit boven aan.-

Verteer.
Geloof in sterke verhalen.
Ga uit van ongelofelijke spierkracht.
Lees verder dan de tekst je zegt.
Lees waar het woord ‘vrijer’ staat ‘mens’ en waar het woord ‘meisje’ staat ‘hen’.
Lees waar ‘mand’ staat ‘bodem’. Lees waar ‘bodem’ staat ‘ruggengraat’.
Leer van vergane tijden.
Versterk de bodem van je mand. Versterk de botten van je diepste bodem.
Hijs jezelf op.
Vergeet je tekst alom.


Pak door.
Hou de waarheid in pacht.
Zoek op waar het gezegde vandaan komt — van het Latijn, pactum, een contract. —
Teken met de waarheid een contract.
Stel zodra het nodig is de kleine letters bij. Verwacht dat vaak te doen. Lees altijd hardop.
Vergeet ondertussen je tekst, als je die nog had.
Stel je iets voor. Galm.
Laat een lange stilte vallen.
Droom. Bedrieg zo liefdevol als kan het pact.
Droom zo lang tot het geschreven staat.
Dromen liegen nooit voor lang.
Geef applaus. Heb dingen in de hand.
Geef jezelf uit handen. Krijg ongetwijfeld bijval.
Ga af.
Ga af.
Ga ongemakkelijk, onvermijdelijk af. Ga onverschrokken terug naar af.


Kom op. Kom altijd weer op. Verzin je verschijning.
Vergeet je tekst. Vergeet al je tekst.
Vloer jezelf.
Lach.
Kus de blauwe plek.
Hou van de kleur blauw.
Kom, vergeet de tekst.
Begin aan een lied.
Zing in imperatieven. Bevraag in uitroeptekens.


Scandeer een waarheid. Loop uit de hand. Wandel langs een gracht.
Kom terug op je woorden. Luister naar de echo uit het niets. Luister onmiddellijk, altijd.
Vergeet de tekst die op je wacht.
Kijk in ogen.
Hoor een hart.
Zet iemand voor de deur af.
Wens iemand een goede nacht.
Zing een lied. Leg je hoofd op een kussen. Laat het rusten.
Pak het op. Zing het lied, nu, anders, bewogen.
Ontrafel een mythe. Hou het voor je. Of leef het na.
Zoek op waar dat wat we zeggen vandaan komt.
Vergeet dan je tekst, wederom.


Sta op. Bal je vuist. Splijt de lucht.
Kijk. Sla op. Vereeuwig. Oog.
En vergeet dan kostelijk de tekst die erbij zou horen.
Begin het lied in een andere toonsoort.


Keek ik ooit zo lang naar de kleur van mijn handen?
Kreeg ik ooit de kans om zo te slapen? Zo doorgrondelijk te dromen?
Dacht ik ooit zo vaak aan morgen? Aan mijn naasten? Onbekenden? Hoe het hen af gaat?
Zwaaide ik ooit eerder naar de buren aan de overkant?
Begonnen ooit zo veel liederen in een andere toonsoorten?


Dus. Een nieuwe
toon. Note to Self. Self is Ik, en Ik heeft iedereen.
Een schriftelijke spraakmemo. Een stille voice-note van kwijt, van raken.


Ik wil onophoudelijk mijn tekst vergeten.
Het scenario, de status-quo, de tekst van hoe te spelen, hoe te leven, nalaten, ja, vergeten.
Ik wil in elk nieuw nu een oorspronkelijke tekst schrijven,
een verse soms zelfs voorgeschoteld krijgen.
Ik wil de prille tekst beheersen,
leren kennen,
ik wil de tekst mijn stem verlenen,
opkomen,
in de zon staan of in het voetlicht treden
om hem vervolgens te vergeten.
Ik wil vergeten wat ooit mijn tekst was en uit welke scène.
Ik wil vergeten zodat ik steeds opnieuw mag leren.


Ik kan uit het licht staan, om die fout later op te sommen in het grotere geheel.
Ik kan mijn tekst vergeten, omdat mijn mond een stilte had bedacht.
Ik kan vallen, hard, voor een pijnlijk doch prachtig blauw.
Ik kan op een later nu zeggen: als ik val hoort dat erbij.
Alles wat op de vloer gebeurt, is een cadeau.
Ensceneer je fouten.


Lijst ze daarna op als ware keuzes.
Met opzet, jaar na jaar, op elk later, de tekst vergeten.
Toe, vergeet je tekst.
Zie tegemoet, je cadeaus, je warme voeten.
Ach. Waar zijn we nu?
. . . . . . . . . .. . . .. . . . .. .. . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . .. . . . ..

Hélène Vrijdag

Robin Puskás

Robin Puskás

Robin Puskás (1996) is in de zomer van 2020 afgestudeerd aan de Master Arts & Society van de Universiteit Utrecht. Zijn interesses liggen bij theater, dramaturgie en de verhoudingen tussen kunst en de samenleving.