Naar aanleiding van het zien van Lust For Life, Repeat and Fade – Charles Pas

ELK GEVAL

’t Kon gebeuren
’t Moest gebeuren
Gebeurde eerder. Later.
Dichterbij. Verder weg.
Gebeurde een ander.

Je werd gered, omdat je de eerste was.
Je werd gered, omdat je de laatste was.
Omdat je alleen was. Er mensen waren.
Omdat links. Rechts.
Omdat het regende. Er schaduw was.
Omdat de zon toen scheen.

Gelukkig was daar een bos.
Gelukkig waren daar geen bomen.
Gelukkig was er een stang, haak, balk, rem,
stijl, bocht, een millimeter, seconde.
Gelukkig dreef er een strohalm voorbij.

Doordat, aangezien, toch, ondanks.
Wat was er gebeurd, als de hand, de voet
een stap, een haar
van de samenloop…

Dus je bent er? Recht uit het nog net afgewende ogenblik?
Er zat maar één maas in het net en jij kroop erdoor?
Ik kan mijn verbazing niet op, kan mijn zwijgen niet op.
Luister,
hoe snel je hart in mij klopt.

-Wislawa Szymborska


Naar aanleiding van het zien van Ecce Homo – Jasper van der Pijl en Bram Walter

THEATERIMPRESSIES

Voor mij is het belangrijkste bedrijf van de tragedie het zesde:

De wederopstanding op de slagvelden van het toneel,

Het schikken van pruiken en klederen,

Uittrekken van het mes in de borst,

Aflichten van de strop om de hals,

Opstellen in één rij met de levenden,

Met het gezicht naar het publiek.

Buigingen, afzonderlijk en gezamenlijk:

De witte hand op het gewonde hart,

De revérence van de zelfmoordenares,

Het knikken van het afgehakte hoofd.

Buigingen twee aan twee:

De woede geeft de zachtmoedigheid een arm,

Het slachtoffer kijkt de beul gelukzalig aan,

De rebel stapt zonder wrok naast de tiran naar voren.

De eeuwigheid met de punt van een gouden laarsje vertrapt.

De moraal met de brede hand een hoed weggewuifd.

De onverbeterlijke drang om morgen opnieuw te beginnen.

De binnenkomst in ganzenpas van de veel eerder gestorvenen,

Al in het derde en vierde bedrijf, en er tussendoor.

De wondere terugkeer van hen die spoorloos waren verdwenen.

Het idee dat ze achter de coulissen geduldig hebben gewacht,

Zonder hun kostuum uit te trekken,

Zonder hun schmink af te wassen,

Ontroert me meer dan welke tragische tirade ook.

Maar waarlijk subliem is het vallen van het doek

En wat nog net in de spleet eronder is te zien:

Hier reikt een hand gehaast naar een bloem,

Daar pakt een andere een zwaard dat is gevallen.

En dan pas vervult een derde, onzichtbaar,

Zijn plicht en

Knijpt me de keel dicht

-Wyszlawa Szymborska

Robin Puskás

Robin Puskás

Robin Puskás (1996) is in de zomer van 2020 afgestudeerd aan de Master Arts & Society van de Universiteit Utrecht. Zijn interesses liggen bij theater, dramaturgie en de verhoudingen tussen kunst en de samenleving.