Van: Tim Schouten <Timschouten@live.com> 

Datum: woensdag 7 oktober 2020 om 12:18 

Aan: bregt van deursen <Bregt.vanDeursen@hotmail.com> 

Onderwerp: ITS in de Kikker 

Hoi Bregt, 

Leuk je te ontmoeten gister bij de voorstellingen! 

Nu alles een beetje is gezakt en we weer wat verder zijn stel ik je graag 3 vragen:  

1. Ik ben benieuwd wat er in/achter jouw ogen plaats heeft gevonden deze avond, kun je daar woorden/beeld aan geven denk je? 

 2. Om ook een wat specifiekere vraag te stellen, welk beeld/moment/geluid of wat dan ook is je het meest bijgebleven? 

 3. Is er een vraag die je jezelf hebt gesteld n.a.v. de voorstellingen? (Je mag hem ook gelijk proberen te beantwoorden) 

Ik ben benieuwd! 

Groetjes, 

 Tim 


Van: Bregt van Deursen <bregt.vandeursen@hotmail.com>

Verzonden: donderdag 8 oktober 2020 21:58

Aan: Tim Schouten <Timschouten@live.com>

Onderwerp: Re: ITS in de Kikker

Hoi Tim,

Ik vond het ook heel leuk je te ontmoeten. Ik heb in de late bus die door de snoeiharde regen reed nog flink nagedacht. Leuke vragen stel je me. Ook moeilijke vragen, maar ik zal proberen beknopt te antwoorden. 

Ik wil eigenlijk het liefste vraag 3 eerst beantwoorden, omdat die mijn antwoorden op de eerste twee vragen beïnvloed. Ik neem even die vrijheid, als je dat goed vind. 

In de bus naar huis tolden de voorstellingen een beetje door mijn hoofd, het waren er natuurlijk ook veel vlak achter elkaar. Ik stapte uit bij mijn halte en liep toen (zonder op te letten) vlak voor mijn bus langs. Die toeterde en ik schrok. Ergens paste dit moment heel erg in de lijn van de avond, omdat ik ineens heel erg bewust werd van mijn eigen lijf. Tijdens de verschillende voorstellingen had ik ook die ervaring, dat ik me bewust werd van mijn eigen lichaam en mijn verhouding ermee. Dat is denk ik de vraag die de drie werken mij stelden. Herken je dat? En zo ja, wat is jouw verhouding tot je lichaam? 

Om na deze korte anekdote bij de eerste twee vragen te komen: als ik er een beeld aan zou moeten geven zou ik denken aan deze foto van Rineke Dijkstra. Omdat er een soort ongemak in zijn lange ledematen zit, maar tegelijkertijd een soort kalmte. Snap je wat ik bedoel? 

Een moment dat me bij bleef, vind ik moeilijk te bedenken. Ik ga dan maar voor het beeld dat me nu het eerste te binnenschiet. Het moment uit de solo van Bodine Sutorius dat ze ingesmeerd met wit spul in een wit hoekje weggekropen staat.

En jij? Waar moest jij aan denken na deze avond? 

En (alhoewel ik al misschien te veel vragen heb gesteld) als je een van de makers een vraag zou mogen stellen, wat zou je vragen? 

Veel groeten,

Bregt


Van: Tim Schouten <timschouten@live.com>

Datum: maandag 12 oktober 2020 om 19:54

Aan: Bregt van Deursen <bregt.vandeursen@hotmail.com>

Onderwerp: Re: ITS in de Kikker

Hee Bregt,

Fijn om je gedachtes te horen! 

Over het bewust worden van je eigen lichaam, dat had ik, nu ik met die bril terugkijk, het meest tijdens Becoming denk ik. Ik zat daar pal vooraan en letterlijk op de vloer waardoor ik me bewuster werd van mijn eigen lichaam. Dit werd versterkt door het bewegende lichaam van Bodine waartoe ik me als kijker des te meer moest verhouden.

Wat mijn verhouding is tot mijn lichaam dat weet ik om eerlijk te zijn niet zo goed. Ik geef er misschien wat te weinig aandacht aan, dat denk ik wel soms.

Je schreef dat je je bewust werd van je lichaam en je verhouding ermee? Wat is die verhouding in jouw geval? En op welke momenten van de voorstellingen merkte je dit?

Het doet me trouwens denken aan een docent in mijn eerste jaar op de toneelschool (Ciel Werts). Ze vertelde ooit iets over HET LICHAAM DAT JE HEBT (bewust – het moment na dat er werd getoeterd?) en HET LICHAAM DAT JE BENT (onbewust – het moment voor er werd getoeterd?).

Mooi (ver)beeld (en verwoord)! Ik ben benieuwd wat er zich achter zijn ogen afspeelt n.a.v. de voorstelling van Lieke. Daar werd zo ingezoomd op het oog dat die ruimte immens werd. Dat vond ik mooi, en dat bleef me bij. Wat zit er (verborgen) in al onze ogen? 

Dan de vraag die ik zou willen stellen, meestal ben ik simpelweg benieuwd naar waar het idee voor de voorstelling begon. Van Lieke weet ik dat inmiddels, (spoiler alert: camera obscura) maar daar ben ik ook wel benieuwd naar bij Jette.

Heb jij nog nieuwe gedachtes of associaties gehad? 

En onder het mom van elkaar beter leren kennen: Lieke vertelde dat ze altijd vanuit vorm vertrekt, hoe zit dat bij jou als je maakt? Misschien is dat trouwens ook wel een vraag die ik aan de andere makers zou willen stellen.

Groetjes,

Tim


Van: Bregt van Deursen <bregt.vandeursen@hotmail.com>

Verzonden: vrijdag 16 oktober 2020 16:41

Aan: Tim Schouten <timschouten@live.com>

Onderwerp: Re: ITS in de Kikker

Hoi Tim,

Dat snap ik dat je dat erg had tijdens Becoming. Ik was een beetje jaloers op je dat je zo dichtbij zat. 

Ik denk dat mijn verhouding met mijn lichaam vaak een soort onbewuste verhouding is. Ik vind dat ik (te) vaak niet bewust ben van mijn lijf. Ik heb bijvoorbeeld dat als ik ergens pijn heb dat ik ineens heel bewust wordt van dat lichaamsdeel en dat ik dat lichaamsdeel heb. Veel bewuster dan normaal. Eigenlijk jammer dat dat bewustzijn dan daarna ook weer vervalt. Ik doe heel soms yoga, en dan heb ik dat bewustzijn wel – en dat blijft dan ook een tijdje. 

Tijdens de voorstellingen kwam dat op verschillende momenten naar voren, maar ik denk dat het vooral achteraf was. Toen ik op zoek ging naar een soort gemene deler van wat we gezien hadden. Zo vond ik in de voorstelling van Becoming dat ik me bewust werd van hoe gevangen je soms in je lichaam kan zitten, in What’s in my eye werd ik me bewust van alles wat mijn oog ziet en mijn verhouding daartoe. En in Torque Vulnerati werd ik me vooral bewust van de controle over het lichaam, en dan in het bijzonder die van Jette Loona Hermanis. Of gebrek aan controle zo nu en dan in mijn geval. 

Ik ben ook benieuwd waar vanuit Jette begonnen is met maken. In ieder geval zag ik duidelijk de citaten uit sprookjes, dus daar zal ze zeker door geïnspireerd zijn. Wat denk jij? 

Mooi, hoe dat moment van toeteren zo uit elkaar gehaald kan worden naar aanleiding van die uitspraak. 

Ik heb naar aanleiding van de voorstelling van Lieke wel een momentje gehad dat ik daaraan dacht. Het licht viel door een soort gebold glas en werd heel mooi gespleten. Ik moest toen denken aan alle constructies van licht en verkleinen en vergroten van de voorstelling. En jij heb jij nog nieuwe gedachtes gehad? Of maak je je alweer op voor de volgende voorstellingen?

Ik maak vaak vanuit een transparantie, dat je de constructie van het theater ziet. Dat vind ik het tofste, als je als publiek de constructie ziet en er toch in gelooft. Dat vind ik de magie van verbeelding, of van theater. Dat probeer ik dus altijd wel op te zoeken in mijn werk. Ik vond dat mooi hoe dat bij de voorstelling van Lieke ook aan de hand was, al werd je je pas aan het einde bewust van de constructie. En jij? Wat maak jij? Is er iets waarvan anderen zullen zeggen: ‘dat is typisch Tim.’? 

Tot snel. 

Veel groeten,

Bregt 


Van: Tim Schouten <timschouten@live.com> 

Verzonden: zaterdag 17 oktober 2020 om 08:39

Aan: Bregt van Deursen <bregt.vandeursen@hotmail.com>

Onderwerp: Re: ITS in de Kikker

Hee Bregt,

Haha, goede reden om nog eens te gaan kijken als Corona weer voorbij is, ik zag dat ze een beurs had gekregen om het nog meer te spelen!

Dat inzicht heeft me de avond trouwens ook gegeven, (doordat ik twee keer Whats in my eye zag) dat het soms goed kan zijn om iets twee keer te zien, dan kunnen er ineens zoveel meer lagen zichtbaar worden.

Mooi dat de voorstellingen (en de bus) je daar bewust van hebben gemaakt, het bewust worden/zijn van je lichaam. Ik dacht eigenlijk dat ik het wel fijn vond om me juist niet te veel bewust te zijn van mijn lichaam, maar nu je het zo omschrijft mis ik misschien ook weleens dat sensitieve (gebruik ik dan het goed woord?). Dat zag ik ook terug bij Jette inderdaad. 

Ik zag dat ze o.a. dit schreef over haar voorstelling:

“Emo Fairytale doordrenkt van mythologische symboliek”

Sprookjesachtige elementen zullen haar zeker geïnspireerd ze plaatst die in een donkere context waarmee ze de licht- en vrolijkheid van de ‘normale’ sprookjes een soort tegenkleur lijkt te geven. Misschien heeft ze stiekem wel een hekel aan sprookjes en vormde dat het uitgangspunt, wilde ze de donkere kant van de mens laten zien in haar eigen sprookje.

Transparantie, dat klinkt me goed in de oren, daar houd ik ook wel van, precies om wat je zegt. Je zegt dat je je pas aan het eind van what’s in my eye bewust werd van de constructie, dat had ik ook en misschien vond ik het juist die tweede keer zo gaaf en meer gelaagd doordat het voor mij transparanter was. Ik moet nu ook denken aan een andere ITS voorstelling: Peer Gynt (speelt David Westra), waar die transparantie niet alleen in de titel maar ook in de voorstelling zat: Acteur komt op in trainingspak, stelt zich voor, kleedt zich om en komt verkleed op. Ik houd daar wel van!

Typisch Tim, hmm, meestal als ik dat bedenk en alle voorstellingen die ik gemaakt heb daarnaast houd dan klopt het toch weer niet. Met mijn laatste (afstudeer) werk De Kleine Mens (8+), onderzocht ik hoe ik kinderen kon betrekken in een maakproces, dat zal denk ik nog wel even doorwerken in komende voorstellingen.

Goed, ik zie je vanavond volgens mij alweer in Amersfoort, wie weet kunnen we daarna deze mailwisseling weer verder doorzetten!

Groetjes,

Tim

Ilse Geilen

Ilse Geilen

Ilse Geilen (1996) is zomer 2020 afgestudeerd als actrice aan de ArtEZ Toneelschool in Arnhem. Ze is als actrice werkzaam in theater en film en heeft een grote fascinatie voor de jeugd en het jeugdtheater.